محمودرستمی

  از دست که دادمت

  فهمیدم

  چقدر از دست رفته ام

           ۲

  کاش

  با تو بودن را

  دست آویزی بود

  کجاست گردن بلورینت

          ۳

  تردید اگر نبود در میان

   تو نمی رفتی

  ومن نمی ماندم

          ۴

  کاش نمی شناختمت

   آنگاه

  غصه ام نمی گرفت اگر

  حتی اگر می مردی

          ۵

  چرا رفتی دیوانه

  بعد تو

  جنون نا تمامم را

  کدام عاقل تمام تواند کرد؟!

        ۶ 

  سکوت

  توصیف اوج عشق است

  اگرنه عشاق

  یکدیگر را نمی بوسیدند

          ۷

  آه

  اگر تقدیر نبود

  ناکامی هامان را

  چگونه توجیه می کردیم

           ۸

  راست گفتی

  که تنهایم نمی گذاری

  من هستم و

  رقص پرده به آواز نسیم

  پنجره ای گشوده به حیرانی!

         ۹

  رفتی و دیوانه ام کردی

  جنونم را

  به تو مدیونم

          ۱۰

  دستت به دستم بود و می لرزید

  گویی در آستانه ی فرو ریختن بود

   چیزی

          ۱۱

  سکوتمان همیشه زیباست

  جز آن دم

   که خیره در هم

  به جدایی می اندیشیم

          ۱۲

  یادت هست می گفتم

  بوی شراب می دهد تنت

  کاش سرمست ترم می کردی

  که می کشدم ملال هشیاری

          ۱۳

  خیره نخواهم شد

  به هیچ چشمی

  به حرمت غربت نگاهت

          ۱۴

  من همیشه

  تو صدا کردم تو را

  وقتی که قهر بودیم حتی

           ۱۵

  از من همه درنگ ا

  از تو همه شتاب

  این بود که جدا شدیم

  همه حیف شد همه خواب

           ۱۶

  چه پر ادعاییم

  در جدال با مردم 

  وچه ناتوان در برابر تنهایی

           ۱۷

  همیشه خمیازه می کشی

  از عشق که می گویم

           ۱۸

  رفتی و گریستم

  مایه ی خنده ام بود

  گریستنت

  وقتی که بودی

           ۱۹

  در آغوش کشیدنت

   چه تلخ است

  وقتی برای همیشه می روی

            ۲۰

  هرگز

  رفتنت را باور نکرده ام

   مگر روزی که برگردی

           ۲۱

  دلم می گیرد

  پیراهنت را که می بینم

   بر طناب رخت

  جای تو خالی است

           ۲۲

  هستی چه پوشالی است

   وقتی که

  جای خنده ات خالی است

           ۲۳

  در آغوشم می گریستی

  می گریم در آغوش تنهایی

   اکنون که نیستی

           ۲۴

  آدامس موزی که می خورم

  گریه ام می گیرد

  تنها تو می دانی چرا

  و همین کافی است

           ۲۵

  نگاهت را

  از من دریغ مدار

  می خواهم شاعر بمانم

           ۲۶

  کی تصور می کنی

  نیمه شب ها که آرام خوابی

  اشکی به بیقراریت فرو  می ریزد 

           ۲۷

  باور نمی کردم

  اینگونه روزی

  در سوگ برخاستنت بنشینم

           ۲۸

  مرگ و جدایی را

  قرابتی است

  گواه را گریستن کافی است

           ۲۹

  کاش می شد

  از اشکهایت

  تقدیس را

  تندیسی بلورین ساخت

            ۳۰

  تفسیر عشق را

  چگونه می توانیم

  وقتی هنوز

   فلسفه ی بوسه را نمی دانیم

           ۳۱

  به چشمانم نگاه نکردی

   آن صبح

  همین بود که ندانستی

  خواب پلی شکسته دیده بودم

  آن شب

از" قلبم شکل زنی است که می تپد"

باز آمدی و   دیروز   این زخم   مانده با من         امروز  با   حضورت   در   جان    خسته   افتاد

از حال خود چه گویم تصویر دردناکی است         گریان   و  خنده  بر  لب    لبریز غصه ها  شاد

 در این سکوت شب

 بنشسته ام غمین

 بی روی روشنت

 زیبای نازنین

 یادآور آن زمان

 کز جام عشق هم

 مدهوش می شدیم

 لب بر لب از سخن

 خاموش می شدیم

 یاد آور آن زمان

 لبخند چون گلی

 در گلشن لبت

 هر دم شکفته بود

 ما را در آن زمان

 کس  از سکوت و غم

 حرفی نگفته بود

 حرفی نگفته بود

 اکنون ببین چه سان

 گلزار خنده را

 دیو خزان گرفت

 افسوس جان گرفت

 خورشید خنده ها

 در مغرب آرمید

 مرغ  سعادت از

 شاخ بلند عشق

 ننشسته پر کشید. 

از " از بی تو بودن "

 بی تو تنها

از " خاطره ها "

بی تو هیچم همه بودم از توست    نغمه ی تار   وجودم   از   توست

ای خوش  از خویش  بریدن  با تو    هستی  خویش     ندیدن   با تو

دست  گرم   تو گرفتن  در دست    شدن  از  بوی  محبت سرمست

با تو  بنشستن  و      آرام شدن     با  تو  برخاستن   و   گام شدن

بوسه  بر  چهره ی  ماه  تو  زدن     نفس  از   گرمی   آه   تو   زدن

با   تو   سر کردن  و    تنها بودن     فارغ  از   غصه ی   دنیا    بودن

تکیه  بر  دوش  تو دادن همه عمر    سر  به  پای تو نهادن همه عمر  

محو    افسون      نگاهت    بودن    فارغ  از   غم   به   پناهت بودن

از  نگاهت    به   جهان   خندیدن     از   لبانت   گل   شادی   چیدن

پر  شدن  از  دم  عشق  تو  چنان    که  بگیرد  همه  بوی  تو  جهان

با  تو    زیباست    پریشانی   من     عشق بازی  و غزل خوانی من

در  شب  غربت   و    تنهایی  من     یاد  روی    تو   شکیبایی  من

خفته  در   هر   خط   پیشانی  تو      آیتی   از   غم    پنهانی    تو

دوستت   دارم    از   اندازه   برون     همه جسم و همه جان و همه خون

در   دو   چشم   تو   خدا   جا دارد     عشق   با   چشم  تو معنا دارد

مادرم   چشمه ی   احساس  تویی     عطر  خوشبوی   گل یاس تویی

از " خاطره ها"

از "برگرد که بی تو زندگی می میرد"

          چه به سردی

                گرد از شیشه می روبد

                                         پیراهنی که

                                               به گرمی در برت می کشید

                 طبع

                  با تو بودم و

                      شعرها می سرودم

                                     به بهت و سکوت

                                             رفتی و

                                                    به زبان آمدم

                                                   و دفتری انباشته از هذیان

     یادروب

   و سرانجام

        بدان بهانه

             که غبار زندگیت می شود

                        به دور خواهی ریخت

                                             گل خشکیده ی

                                                                 خاطراتمان را

دزدانه

      چشم از تو بر نگرفتم

                     حتی آن دم

                   که وانمود به ندیدنت کردم

                                            به رسالت پنهان آیینه سوگند 

از"بگذار با..."

                                        کلاس

می روم اما دلم مال شماست         همچنان چشمم به دنبال شماست

هیچ  اندوهی  مرا    باور  نکرد          غصه  هم  چشمی  برایم  تر   نکرد

می روم می دانم اما در کلاس          از صدایم  مانده    بر  جا    انعکاس

مانده   از   دوران خوب   روستا         خاطرات    تلخ و شیرینی      به جا

تخته   و    نقش سفید گونه اش         روستا   و  نهر آب      و    پونه اش

یاد   کوه   و باغ ها    و کوچه ها         سیب ها      انگورها       آلوچه ها

نم نم  باران    به   صبح    نوبهار        صبح    حمام  پرستو    بر      چنار

شمعدانی های پشت شیشه ها        در   من و تو      تاول   اندیشه ها

در زمستان   در تب   سرد  کلاس        عشق می پوشیدم از روی لباس

کو    گلابی های عطر آگین عشق      کو انار     تازه و     شیرین   عشق

قید پرسش در نگارش "چیست""کو"    قید نفی و قید پرسش "نیست" "کو"

قید     کیفیت چرا     "آهسته"رفت      قید حالت   "پابرهنه"  "خسته"  رفت

قید تصدیق  وفا   "آری"      گذشت      حاصل مصدر  ز   "بیزاری"      گذشت

مسندم کو "خوب"و "شیرین"و"قشنگ"    کو   نهادش      "دانش آموز زرنگ"

در  دل  شب ها  منادایم     خداست       "او"  ضمیری  از"من" و از "ما" جداست

حرف  ربط   ما کنون    "اما"      شده        شرط    ماندن را   "اگر"    پیدا شده

"می روم "این لازم فعل من است          "ماندن من " هست اضافی روشن است

مصدر هستی "گسستن " بوده است      رفتن و در خود شکستن بوده است

دوستان یاد آورید   این  خسته  را            خاطری کافی است این پا بسته را

در سکوتی   تلخ   با   یاد   شما              می سپارم   دل   به   فریاد  شما

همصدایم     از دیاری  دور  دست             می توان از دور هم با هم نشست

می روم زیرا به رفتن چاره نیست              توشه ام جز خاطراتی پاره نیست

می روم  با فکر       فرداهای   دور            کوله بارم    خرده ریزی   از    غرور

ماهیانم   بال ها   را   وا      کنید             فکر  رفتن   سوی    دریاها    کنید       

مرغکانم     این   قفس را بشکنید             پر   به   آبی های     بالاتر    زنید

زندگی    در چشمه های تیره رنگ            در نگنجد   در   خیالات        نهنگ

زندگی     در     بیشه های گربه زا              بندگی     باشد    برای   شیرها

می توان   پر زد عقاب آهنگ و رفت              شد رها در اوج آبی رنگ و رفت

باید    از من ها      بمیری ما شوی             در غروب   خویشتن    پیدا شوی

بی هم اما دل سپردن مشکل است            در سکون خویش مردن مشکل است


از"از بی تو بودن"

بخوان که هدیه ی عشق است هر نفس که توراست   بخوان که هرنفست  نکهتی   زباغ خداست

بخوان   که   بوی   تو    دارد     هوای  خانه ی  ما        گرفته    گرمی  تو   محفل    شبانه ی   ما

بخوان  که  در  دل  هر  خانه  دود  عود  به  پاست       بخوان که حنجره ات ساز قصه گوی خداست

بخوان  که  در دل مجنون  هوای   چشمه ی نوش       به  دور  گنبد مینا      نمی شود    خاموش

بخوان    که     دلشدگان     مست     بوی بارانند         به  انتظار دل     از  خویشتن        گریزانند 

بخوان    که  راز   دل   عاشقان     تو    می دانی        بخوان  که    در   شب وصلت  سرود بارانی

شب و  سکوت و  کویر  است   و     شوق بیداری         بیا  که  هرچه سپیده است در سخن داری

دل از   نوای    تو گرم است  اگر    زمستان است          شرار  شعله ی جان  ز آستان جانان است

به یاد عارف   اگر   می زند     دلت           فریاد           بخوان  که  در   شب  بیداد   هر چه  باداباد

تو  در  خیال  من  و  مست  در خیال  تو       من           دلم   ز  شور    معمای هستیت     روشن

چنین  که  میدمد   از   هر   نفس     ترانه ی تو           جهان  شکفته  ز  گلبانگ    عاشقانه ی تو

نوای    گرم    تو    آرام جان   عشاق       است           سرود   سرو چمان    در فغان عشاق است

سلام  خلق  نوشته است   در        پیام نسیم           نفس نفس  دهدت  هر  سحر سلام نسیم

تویی  که   نغمه ی   ایران       به       یاد ایامی           صفیر    جان جهان        بر       چکاد ایامی

چگونه   قصه  کنم    با   تو     درد       شیدایی           که  عشق داند   و  بس سر عشق وتنهایی

از کتاب "آوای آسمانی"  

             وقتی تونیستی

باز آ  که    عقده های  دل  با  گریه  وا کنم

 خود  را   به    گاهواره ی  گرمت  رها  کنم

تا آه   سرد    غصه ات   معنا   کنم     شبی

 با     گونه ها ی   تب زده ام   آشنا      کنم

دستت بدست گیرم و از سوزدست خویش

  چون   خود  تو را به درد جنون مبتلا کنم

لب بر لبت نهم   که  سکوتی است   دلپذیر

 آنگاه  از    لبان     تو   غم   ر ا جد ا   کنم

وقتی  تو     نیستی  تو  بگو با  چه  اشتیاق

 فصلی     برای  دوستی   وعشق   وا   کنم

گنجشک     پرشکسته ی   باران گرفته ام

 بگذار   در   حریم   دو  دست   تو  جا کنم

زیباست    با  تو    بودنم   زیباست   زندگی

 وقتی که   سقف    تازه ای  با  تو  بنا   کنم

                             پرسش

در میان  جمع   تنها   بودن     و    غم داشتن

در  میان    خنده ها   تک آه    مبهم    داشتن

اشک ها  در  خلوت   تاریک   شب ها  ریختن

 جان و تن بگسسته از هم حال در هم داشتن

گونه ها چون شوره زاری در   کنار چشمه سار

دیده ها  از  گریه ی پنهان چو   زمزم  داشتن

سینه ای  از  سوز و جانی  از  ستم    بگداخته

خیل ها     بیگانه   و درد آشنا      کم  داشتن

مهربانانی   ز  حسرت  دوستانی  از   سرشک

آشنایانی  ز غم     از  غصه   محرم       داشتن

جانی  از  غم  بر  لب   و لب بر لب سوزان جام

جام دل پرخون   و خون بر رخ  دمادم داشتن

شعله ای در جان ز خواهش های دل افروختن

شانه ای  از  بار حرص   و  آرزو    خم   داشتن

خانه ی   پیر   هنر   را   با   خجالت    در    زدن

  از   طبیب   درد مند      امید   مرهم   داشتن

در فضای  گریه انگیزی چنین تاریک   و  سرد

می توان   آیا   به لب ها   خنده ای هم داشتن

از مجموعه ی "از بی تو بودن"